بر اساس گزارش جدید سازمان جهانی بهداشت (WHO) بسیاری از کشورهای جهان باید تلاش‌های خود را برای کاهش مصرف بیش از حد سدیم - که به بیماری قلبی، سکته مغزی و مرگ زودرس کمک می‌کند - افزایش دهند.

بر اساس این گزارش، مصرف سدیم - که شامل نمک و همچنین سایر مواد افزودنی و نگهدارنده است - در سراسر جهان بسیار بیشتر از مقداری است که باید برای سلامتی مطلوب مصرف شود. WHO توصیه می کند که روزانه بیش از 5 گرم نمک مصرف نکنید - حدود یک قاشق چای خوری - در حالی که میانگین مصرف جهانی نمک 10.8 گرم در روز تخمین زده می شود. نشان داده شده است که خوردن بیش از حد نمک به طور بالقوه سلول‌های ایمنی را تضعیف می‌کند و التهاب را افزایش می‌دهد، که ممکن است حداقل برخی از اثرات مضر سلامتی مرتبط با مصرف بیش از حد نمک را به توضیح دهد، اثراتی مانند افزایش خطر بیماری‌های قلبی عروقی، قند خون بالاتر و افزایش خطر مرگ زودهنگام. از سوی دیگر، استفاده از جایگزین نمک - که معمولاً به معنای کلرید پتاسیم به جای نمک معمولی (کلرید سدیم) است - با کاهش خطر سکته مغزی و سایر حوادث قلبی عروقی مرتبط است. شواهد ضد نمک اضافی آنقدر واضح هستند که سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) دستورالعمل هایی را با هدف کاهش سطح سدیم در غذاهای بسته بندی شده صادر کرده است.

گزارش جدید WHO نشان می دهد که جهان در مسیر رسیدن به هدف این سازمان برای کاهش 30 درصدی مصرف سدیم تا سال 2025 نیست و برای رسیدن به این هدف به طور واقعی، باید اقدامات بیشتری انجام شود. بر اساس این گزارش، تنها 5 درصد از کشورهای عضو WHO، یا 9 کشور - برزیل، شیلی، جمهوری چک، لیتوانی، مالزی، مکزیک، عربستان سعودی، اسپانیا و اروگوئه - استراتژی کاهش سدیم "اجباری و جامعی" دارند، در حالی که 73 درصد کشورها سیاست های توصیه شده را اجرا نکرده اند. WHO تخمین می زند که اجرای سیاست های توصیه شده کاهش سدیم می تواند تا سال 2030 جان 7 میلیون نفر را نجات دهد.

راهبردهای مختلف موجود برای کاهش سدیم

به گفته ی WHO، چهار مداخله اصلی «بسیار مقرون ‌به‌ صرفه» وجود دارد - که این گروه آن‌ها را «بهترین رویکردها» برای کاهش سدیم می‌نامند، که کشورها می‌توانند برای کاهش بار بیماری مرتبط با مصرف بیش از حد سدیم اتخاذ کنند. این موارد عبارتند از: اجباری کردن فرمولاسیون مجدد غذاها برای داشتن نمک کمتر، تنظیم سیاست هایی که نمک را در وعده های غذایی در موسسات عمومی (مانند بیمارستان ها، مدارس، و خانه های سالمندان) محدود می کند، الزام به برچسب زدن در جلوی بسته بندی برای کمک به مصرف کنندگان در انتخاب غذاهای کم سدیم، و حمایت از کمپین های رسانه ای برای آگاهی مردم از خطرات مصرف بیش از حد نمک و سدیم. WHO معیارهایی را برای میزان سدیمی که انواع غذاهای فرآوری شده باید داشته باشند پیشنهاد کرده است و کشورها را تشویق می کند تا از این معیارها در تنظیم سیاست های خود استفاده کنند.

به عنوان بخشی از این گزارش، WHO بر اساس تعداد و نوع سیاست‌های کاهش سدیم موجود در هر کشور، یک کارت امتیاز کشوری سدیم ایجاد کرد. به کشورها امتیاز 1 تا 4 داده می شود که امتیاز 1 نشان دهنده راهبرد ملی برای کاهش مصرف سدیم (یک نوار نسبتاً کم)، امتیاز 2 نشان دهنده اقدامات داوطلبانه برای کاهش مصرف سدیم، امتیاز 3 نشان دهنده اقدامات اجباری برای کاهش مصرف سدیم است، و امتیاز 4 نشان دهنده اقدامات اجباری متعدد برای کاهش مصرف سدیم است. علاوه بر 9 کشوری که امتیاز 4 را دریافت کرده اند، 43 کشور دارای امتیاز 3 (از جمله ایالات متحده آمریکا)، 65 کشور دارای امتیاز 2 و 58 کشور دارای امتیاز 1 هستند. داده ها برای چندین کشور، که بیشتر آنها در آفریقا قرار دارند، در دسترس نبود.

دکتر تدروس آدهانوم گبریسوس، مدیر کل سازمان جهانی بهداشت، در بیانیه‌ای خبری درباره این گزارش گفت: رژیم‌های غذایی ناسالم عامل اصلی مرگ و میر و بیماری در جهان هستند و مصرف بیش از حد سدیم یکی از مقصران اصلی آن است. این گزارش نشان می‌دهد که بیشتر کشورها هنوز سیاست‌های اجباری کاهش سدیم را اتخاذ نکرده‌اند و مردم خود را در معرض خطر حمله قلبی، سکته مغزی و سایر مشکلات سلامتی قرار می‌دهند. WHO از همه کشورها می خواهد که «بهترین رویکردها» را برای کاهش سدیم اجرا کنند و از تولیدکنندگان می خواهد معیارهای WHO را برای محتوای سدیم در مواد غذایی اجرا نمایند.

منبع:

https://www.diabetesselfmanagement.com/news-research/2023/04/21/report-points-to-massive-need-to-reduce-sodium-intake-worldwide/